Studs in satara... ऊर्फ पप्पुचे लग्नं..!

आम्या मुंबईवरुन स्वत:ची गाडी, भाड्याचा चालक (diver ) व आभ्याला(गाय.) घेऊन शुक्रवारी(११ डिसेंबर) भल्या पहाटे ९:३० वाजता पुण्यात धडकला, म्हणजे पोचला. (पुण्यात गाडी घेऊन खरोखर धडकणं हा श्रीमंती षौक आहे!) शुक्रवारी भल्या पहाटे ७:३० वाजता पश्याने (माझा शाळेतला मित्र) झोपमोड केली, काय तर म्हणे क्रिकेट खेळायचा प्लॅन आहे. मी रात्री ४:३० वाजेपर्यंत कंपनीत खर्डेघाशी केल्याने क्रिकेट खेळणं तर दूरच, पण बघणं पण शक्य नव्हतं. पण अचानक पशाला क्रिकेट खेळायची कशी काय हुक्की आली देव जाणे!

मग मी त्याला समजावलं ते असं - हे बघ पश्श्या.. असा न तसा एकतर तू लवकर आऊट होतोस. बर सगळ्यांना बॉलिंग दिली पहिजे असा काही क्रिकेट्मधे नियम नाही..(How undemocratic!), मग तूझा खेळ क्षेत्ररक्षणापुरता मर्यादित राहतो.. बॅट्स्मनने मारलेला बॉलपण तूझ्याकडेच फार वेगाने येतो नाही; (मॅग्नॅटिक पर्सनलिटी, दुसरं काय?) तसा एखाद्याने चौकार मारण्याला तूझा विरोध अजिबात नाही, पण मग तो चेंडू सीमारेषेच्या थोडासाच बाहेर थांबावा अशी तुझी माफक अपेक्षा असते.. सीमारेषेपलिकडे (खरंतर अलिकडे पण) ५० मीटर पळणं हा वेळेचा तद्दन दुरुपयोग आहे. असो! ह्या विषयावर पश्याचा माझ्याशी मतभेद असल्याने तो खेळायला गेला....वर म्हणे, विन्या आला असता तर मला जरा मॉरल सपोर्ट मिळाला असता.. हम्मं.. तसाही नंतर सामन्याचा स्कोअर ऐकला तर एखाद्याला प्रश्न पडावा- हे क्रिकेट खेळले कि फूटबॉल? असो!

शुक्रवारी दुपारी ९:४० ला अखेर मी, आम्या, आभ्या आणि शशीतल (एकुण ५ हं!) पुण्यावरून कात्रज घाटातून NH4 ने साताय्र्याला निघालो. मधे शशीचा सातारी आग्रह न मोडता आम्ही व्यवस्थित चहापान केलं. सुरुवातीला आभ्याचे भ्रमणयंत्र (तब्बल दुसरया खेपेस) चोरीला गेल्यासंबंधी चर्चा व शेवटी शोकसभा झाली.. :D सगळेच जण आपापल्या क्षेत्रात काम करणारे कंत्राटी कामगार असल्याने गप्पा साहजिकच कोणाचं काय काम चालू आहे, अलिकडे किती SLA बुडाले, आजकाल ऑफशोअरची लोकं कामच करत नाहीत, मग त्याचा ऑनसाईट्च्या लोकांना कसा त्रास होतो अशा वळणाच्या होत्या. हल्ली कोणी जॉब बदलले, कोणाला किती मिळत असेल, कोणा संगणक-सुंदरींची लग्नं झाली ;) अशा गप्पा चालू होत्या. मधेच कोणाची कंपनी जास्त वाईट ह्यावर छोटासा वाद झाला.. (अशा वादात एकेकाळी आव्या जिंकायचा.. his first company was incredibly bad ;) )..शेवटी सगळ्यांच्याच कंपन्या वाईट हयावर सहमती झाली.

सातारय़ात शिरतानाच त्या शहराने एकदम आपली छाप टाकली.. खरंच फार सुंदर शहर!. छोटंसंच इन मीन ४ एक्झिट मधे संपतं, पण चकाचक! देखण्या जुन्या इमारती, प्रशस्त रस्ते, उद्याने, मैदाने .. आणि हवामान तर एकदम झकास.. शहरात पोहचल्यावर आभ्या (इंग.) ला उच्चल्लं आणि विवाह स्थळाकडे प्रस्थान केलं. कार्यालय सातारय़ाच्या बाहेर असल्यानं शेवटच्या टप्प्यात (नेहमीप्रमाणे) रस्ता चुकलो. मग रीतीनुसार, गाडीतले ५ अभियंते ह्यांनी प्रोजेक्ट मॅनेजमेंट, CMM-I प्रोसेसेस आणि 6-sigma मेथडॉलॉजीज ह्यांचा close to २० वर्षांचा (५ जणांचा प्रत्येकी ४ वर्षे) अनुभव वापरला आणि आम्ही अखेर साई आशीर्वाद मंगल कार्यालय, लोणंद रोड येथे पोहचलो.. त्याआधी "Difficulty of path is exponentially proportional to number of stranger engineers in the car" असा आम्ही एक सिद्धांत मांडला, आणि तो लगेच सिद्धदेखील झाला… कारण आमचा मित्र शशिकांत जाधव लग्नाला रस्ता (जास्त) न चुकता पोहचला. पण तो त्याच्या गाडीत एकटाच होता… त्यामुळं बहुतेक ;)

पोहोचताच नवरदेव (आव्या.. सॉरी अविनाश :))ची भेट घेतली आणि म(निषा) वरुन थोडे टोमणे मारले.. :) वाटत होतं सगळं ठीक चाल्लंय पण गंडांतर न करेल तो अव्या कुठला! पठ्ठ्याचा बुट घरी विसरल्यानं श्रीवंदनाला उशीर झाला. आभ्यानं (गाय.) ही जिवाभावाच्या मित्राच्या लग्नात (एका डोळ्यात हसु व एका डोळ्यात अंसु) घेवुन बेफाम नृत्य केलं... आपण सगळे समझु शकतो त्याचे दु:ख! मग आव्यानेही मागे न राहता "जाओ तुम चाहे जहां, याद करोगे वहां" या दु:खमय गाण्यावर गणपती डँन्स केला.. :) बरा झाला.. :D त्यानंतर ज्यासाठी गेलो होतो ते कार्य (जेवण) हाती घेतलं. जेवण खरच मस्त होतं आणि अविनाश इथापेसारखा दिलदार यजमान पण होता.. :p मग भीड न बाळगता संपूर्ण भारतीय पद्धतीने जेवण झालं, लोक अगदी हाताने भात कालवून जेवली.. जेवताना सगळ्या कॉमन मित्रांच्या आठवणी, चौकशा चालू होत्या. मी आणि आम्याने आव्याला मिस केलं. जेवणानंतर ग्रामीण भागातला चहा कसा असतो ह्या औत्सुक्यापोटी एक छोटा अभ्यास दौरा केला. अभिजीत(इंग.), अमित आणि शितल ह्यांनी आनंदाने मार्गदर्शन करण्याचे मान्य केलं.. बाकी सगळं नीट पार पडलं.

आमचा आत्तापर्यंतचा गाडीचा अनुभव आणि घड्याळ बघून, आम्ही लवकर निघण्याचा निर्णय घेतला :) आता परत जायची वेळ आली. सगळ्यांचा निरोप घेवुन आम्ही तरी संध्याकाळी ५ वाजता निघालो. मधेच मामी व मेसवाल्या आंटींना पण भेटलो. आभ्यानं(गाय.) त्याचा व आव्याचा (एवढ्या वर्षांनी का होईना) मामीकडचा हिशोब मिटवला.. बरं वाटलं. थोडावेळ Kbp मधेपण फेरफटका मारला.. कॉलेजचे जुने दिवस आठवले. मग त्याही गप्पा रंगल्या. तेथे थोडेफार फोटो पण काढले. आभ्यानं(गाय.) काळोखाचेही १-२ फोटो काढले(याला फार कौशल्य लागतं राव!)… तरी बरे आले फोटो... :)

शेवटी सातारा सोडलं... अनं कधी पुणं आलं ते कळालंच नाही. आम्हाला पुण्यात सोडुन आम्या मुंबईला गेला. हुरहुर लागणं म्हणजे काय, हे कात्रजला ऊतरल्यावर कळालं. जुन्या मित्रांच्या भेटी-गाठी झाल्या ह्याचा आनंद तर होताच, पण हा दिवस एवढ्या लवकर संपला ह्याचं वाईटही वाटत होतं...

बघू परत कधी असा योग येतो… तोपर्यंत इमेल, सेलफोन आणि स्मृतीचित्रे आहेतच…!


- साग्या

Ingawale (Shravan bal)

As per last post i will start off with my friendlist. Sorry guys to bit late but its better to be late than never... :D

Abhijit ...

We met for the first time during first year of engineering and barring one semester, have been virtually inseparable right through college and all the exams, especially the dreaded viva voce ones. He was my project partner and was perhaps my lucky mascot for the exams and some of my best project vivas have been with him sitting in the next chair.

He is intelligent, technically sound and used to get highest marks in college days among us.
A genuine person in the truest sense of the word, there is nothing put-on or artificial about him. He is comparatively less talkative, but genuinely good listener and true to his heart. Ready for anything to do, anywhere to go; at anytime. One more thing come to my mind when it comes to abhijit is his love for his GF; currently his better half. i will specifically like to quote here that he is intense lover. He loves movies; literally dies to watch movies. He likes to play cricket too.

This guy got married in June 2K7 and is expecting an addition to the family; early next year (came to know yesterday only :D). He has the honor (?) of being the first of the pack to put an end to his singleton status, even before any of the girls could do so.

All The Best, Buddy!!!

My soulmates

Hmm, it has been quite a long time ever since I visited blogland. I will start off with an ode to those individuals who made my wonder years... my friends!!! What follows in these pages will be sketches of these individuals as I have percieved them. In their own ways, these wonderful people have walked the walk of life along with me. So guys, here goes...

*The order of names in this page is NOT an indication of your importance (or lack of it) to me!!

Wedding Syndrome

Now diwali buzz is over and wedding season is taking it’s place to step towards its peak… As we all know… our beloved friend satish aka ‘chaddya’ (informally we call him with this name to show lot of respect :) ) is tying his knot to medico pravina… He must be in the seventh heaven and his exhilaration is palpable… but as said earlier he will soon become an inanimate object just like a sofa or a cushion for that matter heh heh
But I have some different views to this event…

I think this event is none less than a festival time for us as we all will be meeting for this event. This is really a nice thing to happen particularly at this point of time when lotz has happened about GT,when every one of us is feeling the heat of workload and unable to find any time to pamper ourselves. We are connected and wired round the clock… courtesy this world wide web (www). But a chance to personally see and chat with our old mates really adds spice to our relationships. It will allow us a chance to rediscover and strengthen that old bond of friendship. Personally for me it will be one of the nicest experiences in the recent time. A bunch of good old friends to chat with, best cuisine in the town to satiate your taste buds, lots of fokas(I think we should recommend Oxford guys to add this word in dictionary :)) and a whole night to spare. hmmm and few drinks to add icing on the cake. can life get better than this ??????
We couldn't get enough of it even though we stayed till late hours.

I guess, everyone is eagerly waiting for this …… me too.

Five Point Someone.....!!!

Recently I intrigued while reading FPS (Five Point Someone) because it relate us with
heroes of that book.. the friends of IIT ‘s….Alok, Ryan and Hari and easily reminisced our
college days one by one…

how we were in our college??.... careless, moody, nothing to do anything about study till S.E.…..always enjoying quirks on each-other, mami’s pohe, butter chicken of balaji and last but not least FOKAS…. in short life was so much of fun for us.

That’s why, we get off to a bad start in our alma mater - KBP but who cared..?? we screw up the first year. And while we tried to make amends, things only have gotten worse. It took us a while to realize: If you try and screw with the system, it comes back to double screw you. eventually, we FLUNKED in S.E. which crestfallen us. Before we knew that, we were at the lowest echelons of engineering society. We had a five-point-something GPA out of ten (very low marks), ranking near the end of our class. These marks were a tattoo that remained with us, and came in the way of anything else that matters - our friendship, our future, may be some of us’s love lives. While the world expects engineer’s to conquer the world, we guys were struggling to survive. Nothing to say more…you know.

Now, we almost all, are taking heavy packages. Prima facie it may seem so easy to reach this level but wonder how we have rubbed our asses in T.E.& B.E. while mugging Video and other subjects. At that time, i never thought this can b happened with me …or us we can say. getting a job or starting a blog may not be a big deal for others but it means a lot to us guys……what say??

So guys, giving rest to your lackadaisical attitude, be ready to share your knowledge, sheer xperiences and most important don’t hesitate to share your problems too. We are a family. And we cant just be alive without our family..right?? Winding up with this…bye. Keep rocking.